ในวันที่งานถาโถมจนสมองล้า "ความเงียบ" คือยาที่ดีที่สุด... แต่เราจะเงียบได้อย่างไรในเมื่อใจยังว้าวุ่น?
ท่านศรีมาตาจี สอนเราว่า การทำสมาธิที่แท้จริงคือการเข้าสู่สภาวะ "นิรวิจารสมาธิ" (Thoughtless Awareness) หรือสภาวะที่จิตว่างจากความคิด แต่ยังคงมีความตื่นรู้เต็มเปี่ยม (Awareness) ไม่ใช่การเหม่อลอย หรือการสะกดจิตตัวเอง
หัวใจสำคัญของ "จิตนิโรธ" คือการย้ายสติ (Attention) ออกจากสมอง (ที่ซึ่งเราใช้คิดและกังวล) ขึ้นไปไว้ที่ สหัสราระ (Sahasrara) หรือบริเวณ "กลางกระหม่อม"
ย้ายสติ: นั่งตัวตรง วางมือหงายบนตัก หลับตาลง นำสติขึ้นไปตั้งไว้ที่กลางกระหม่อม เบาๆ
ใช้อาวุธ "การให้อภัย": หากมีความคิดเรื่องงานหรือคนแวบเข้ามา อย่าไปสู้กับมัน ให้กล่าวในใจว่า "ข้าพเจ้าให้อภัย" เมื่อเราให้อภัย ความตึงเครียดที่ขวางกั้นความสงบจะสลายตัวไปเอง
สัมผัสความว่าง: เมื่อสติปักหลักที่กลางกระหม่อม คุณจะเริ่มรู้สึกถึง "ช่องว่าง" ระหว่างความคิดที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเหลือเพียงความสงบที่เย็นสบาย นี่คือสภาวะที่สมองได้หยุดพักและชาร์จพลังอย่างแท้จริง
"สมาธิไม่ใช่การกระทำ (Doing) แต่เป็นสภาวะ (Being) ของการเป็นหนึ่งเดียวกับปัจจุบันขณะ"
เมื่อทำได้ 2-3 นาที ลองสังเกตที่ฝ่ามือและกลางกระหม่อม
รู้สึกเย็นสบาย: สติของคุณตั้งมั่นในปัจจุบันขณะ (จิตนิโรธที่สมบูรณ์)
รู้สึกร้อนหรือหนัก: ร่างกายกำลังระบายความเครียดสะสม ให้ตั้งสติบนกระหม่อม กล่าวในใจว่า "ข้าพเจ้าให้อภัย"
เรียนรู้เทคนิคการปลุกพลังกุณฑาลินีเพื่อเข้าสู่สภาวะจิตนิโรธได้ที่